O projekcie
Stare obiekty – nowa rzeczywistość
Zmiany zachodzące w środowisku, ale i społeczeństwie, rodzą potrzebę przemiany w podejściu do adaptacji istniejących zabytków, tak wiele obiektów znika, dlatego powinniśmy zmienić nasze podejście do konserwacji, ratować a nie odtwarzać. Nie możemy wymazać historii, budynek to materia, na której czas odciska piętno, i o tą historię powinniśmy walczyć. W świecie spłycającym lokalną kulturę, poddającym nas globalnym trendom powinniśmy walczyć o autentyczność.
Rewitalizacja to jeden ze sposobów na zmniejszenie naszej ingerencji w środowisko, ale musimy robić to mądrze bez nadmiernych nakładów i procesów odtworzeniowych burząc a następnie wznosząc kopie historii. Obecnie technologie pozwalają nam na tworzenie kopii, powtarzalnych budynków, ale nie powinniśmy robić tego kosztem autentycznie zachowanych budynków. Obiekty tak jak wszystko zmieniają się w czasie, często bardzo znacznie. Potrzeba dostosowania przestrzeni do funkcji zawsze wywoływała mniejsze lub większe remonty, przebudowy, zmiany wystroju. I nie mamy prawa decydować, która z nich była najlepsza, którą zachowamy dla przyszłych pokoleń. Na jakiej podstawie mielibyśmy cofać się do wybranego przez nas roku i właśnie taki charakter nadawać danemu miejscu, zatracając wtórne ślady? Mamy o tym zapomnieć?
Same budynki, założenia urbanistyczne, nawet całe miasta i infrastruktury międzynarodowe bez ludzi nie znaczą nic, bo są do niczego niepotrzebne. Mury to świadkowie historii, ludzkich historii, dlatego warte są ocalenia, ale w stanie tylko oczyszczonym i zabezpieczonym przy jak najmniejszej ingerencji kolejnych pokoleń. Rewitalizacja to przywrócenie do życia, aby budynki mogły dalej żyć potrzebują ludzi, którzy będą z nich korzystać.
Nasze myślenie o rewitalizacji musi być szerokie, zawierać w sobie ocalenie zabytków od degradacji, ocalenie historii i wspomnień, ponowne wykorzystanie przez ludzi poprzez nadanie często nowych funkcji, najmniej ingerując w stan obecny. Musi być również ekologiczne. Każdy zachowany nawet najmniejszy element powinien być wykorzystany, zbyt dużą część naszej planety pokrywają już wysypiska śmieci.
Abyśmy mogli włączyć nowe myślenie o rewitalizacji musimy rozmawiać, dzielić się doświadczeniem, poznawać nowe technologie oraz opracowywać nowe podejście i metody zachowywania zabytków, tak aby mogły służyć nam jeszcze przez wiele pokoleń. Ta potrzeba konfrontacji spostrzeżeń konserwatorów zabytków, architektów, samorządów oraz inwestorów doprowadziła do powstania Forum Rewitalizacji, które odbędzie się już 18 kwietnia 2024 roku w Cukrowni Żnin.
Rewitalizacja jest długim procesem. Aby miała szanse powodzenia musi nastąpić współpraca mieszkańców danego regionu, urzędów, przedsiębiorców, organizacji pozarządowych, placówek edukacyjnych, instytucji kultury.